Krótkie rozważania

Postawa liderów względem ludu Bożego

Marian Rassek — Sat, 06 Feb 2010 07:36:34 +0000

A gdy przyszedł Dawid do Syklag, wysłał część łupu starszym Judy według ich miast z tymi słowy: Oto dar dla was z łupu wrogów Pana …i tych w Hebronie oraz tych wszystkich miejscowości, po których krążył Dawid ze swoimi wojownikami 1Sam.31,26 i 31

Dawid w czasie swej ciągłej ucieczki przed królem Saulem szukał schronienia w wielu miejscach. Potrzebował wsparcia i niejednokrotnie je znajdował (choć nie zawsze). W opisanej historii nasz bohater wrócił po zwycięskiej walce do Syklag . Odzyskał wszystko, co stracił i zdobył wiele bogactw, nie mówiąc o sławie jaka mu towarzyszyła. To co budzi jednak szczególne zainteresowanie dotyczy rozdawania łupów przez Dawida. Dawid wysłał ich część do (jak sądzę) kilkudziesięciu miast Judy oraz tych wszystkich miejscowości, po których „krążył”.

Dawid był niezwykłym przywódcą. Pamiętał o swoim ludzie, a w szczególności o tych, którzy mu pomogli w ciężkich chwilach. Taka postawa jest niesamowicie potrzebna w dzisiejszym kościele. Potrzebujemy pastorów (liderów), którzy pamiętają o innych.

Kiedy wybierano brakującego, dwunastego apostoła kryterium, jakie postawiono nowemu kandydatowi było szczególne. Szukano osoby, która od początku była z Panem Jezusem. Znaleziono tylko dwóch ludzi spełniających wspomniany wymóg: Macieja i Justa. Apostołowie pamiętali o tych, którzy od początku do końca byli z Chrystusem i jednemu z nich nadali miano apostolskie. W tamtych czasach doceniano wierność. Wyróżniano ją spośród wielu innych cech. Zachęcam pastorów i liderów, by nie zapomnieli o osobach, które stanęły za nimi w ciężkich momentach ich służby. Im właśnie należy się pochwała i honor. Jednocześnie przestrzegam, w ślad za Pawłem, by nie dawać odpowiedzialności w służbie jedynie utalentowanym, którzy nie przeszli próby. Wielu przywódców wciąż popełnia błąd. Zaczarowani osobowościami i potencjałem jednych ludzi nie dostrzegają wartości wierności i oddania innych. Oczywiście siedzenie w ławce co tydzień i przysłuchiwanie się kolejnemu kazaniu niekoniecznie jest dowodem na właściwą postawę względem liderów. Sądzę, że każdy pastor i lider wie w swoim sercu tak naprawdę kto mu pomaga, kto jest godzien pochwały i czci.

Postawa względem przełożonych w Panu (2)

Marian Rassek — Thu, 04 Feb 2010 07:31:34 +0000

Bądźcie posłuszni przewodnikom waszym i bądźcie im ulegli (słuchajcie i bądźcie im poddani); oni to bowiem czuwają nad duszami waszymi i zdadzą z tego sprawę; niechże to czynią z radością, a nie ze wzdychaniem (narzekaniem), gdyż to wyszłoby wam na szkodę Hebr.13,17

W tym fragmencie autor listu, w odróżnieniu od poprzednich rozważań, nie prosi czytelników, aby kochali i szanowali swoich liderów. Raczej mówi: „bądźcie posłuszni i ulegli przewodnikom waszym, tzn. słuchajcie ich i bądźcie im poddani”. Taki język wydaje się archaiczny i niepasujący do współczesnego kościoła, ale jest jak najbardziej na miejscu. Nie musimy bać się takich treści, gdyż sam Bóg stoi za nimi; On wie co mówi i robi. Temat posłuszeństwa i uległości nie powinien już od dawna wzbudzać zbyt wielu emocji. Może problem polega na tym, że nie czytamy zbyt wnikliwie Biblii. Autor listu tłumaczy swoje nauczanie, swoje racje bardzo jasno. Pisze bowiem, iż liderzy nie są wcale kimś w rodzaju dyktatorów, nawet do tego nie pretendują. Mają natomiast bardzo odpowiedzialne zadanie przed samym Bogiem i będą z tego bezwzględnie rozliczeni. Mają czuwać nad Bożymi ludźmi. Ich zadanie przypomina pracę samego Pana Jezusa. On powiedział do swojego Ojca, że zachował wszystkich uczniów, których powierzył mu Bóg, oprócz syna zatracenia. Chrystus strzegł ich w imieniu Ojca (był dla nich jak On), nie zginęli. Jezus został rozliczony ze swojego zadania. Z drugiej strony wiemy, że nasz Zbawiciel nie miał z apostołami łatwej przeprawy, choć byli Jego uczniami i mieli go słuchać. Był wprawdzie ich Panem i Nauczycielem, ale czasami był zniecierpliwiony ich postawą. Zadawał im krytyczne pytania: „czy i wy chcecie odejść?”. Jego uczniowie nie ułatwiali mu sprawy, będąc cieleśni, zbuntowani, czy aroganccy. Z drugiej jednak strony starali się być posłuszni, słuchali Jego nauki, poleceń, wskazówek. Chwała Bogu, że mieli na tyle oleju w głowie, by uśmiercić dumę, egoizm i własne racje. Przeszli szkolenie pozytywnie. Tego samego dzisiaj Bóg oczekuje od nas. Wyznaczył liderów i przywódców, aby nas przygotować. Nie staje się to jednak samo; potrzebne jest posłuszeństwo i uległość. Oczywiście liderzy mają stwarzać w kościele lokalnym przyjazną i dobrą atmosferę, która pomoże we wzroście. Oczekujemy tego wszyscy, i słusznie. W rozważanym przez nas fragmencie Słowa Bożego występuje jednak i odwrotna zasada. Autor listu do Hebrajczyków pokazuje, iż nieposłuszeństwo i brak uległości względem pastora czy lidera mogą spowodować katastrofę. Lider również potrzebuje właściwego przyjęcia, by pełnić swe zadania z radością, bez narzekania. I pastora można przyprawić o zawrót głowy. Powinniśmy to wiedzieć i strzec się niewłaściwych postaw. Jedną z najgorszych rzeczy dla kościoła nadal pozostaje zmęczony, zniechęcony, przygaszony przywódca. Człowiek w takim stanie pełni swoje obowiązki bez radości, co najczęściej wyrządza straszne szkody w Ciele Jezusa Chrystusa.

Zróbmy wszystko, co jest w naszej mocy, by nasz pastor (lider) czynił swą pracę z radością, a nie narzekaniem. On również potrzebuje życzliwości, ale nade wszystko posłusznych i uległych ludzi. Tych, co chcą usłyszeć, tych co chcą zastosować nauczanie, tych co chcą korekty. Nie śpieszmy się jednocześnie z osądzaniem tych, którzy mają zdać ze swej służby sprawę przed Bogiem. Pozostawmy Jemu osąd. Naszym zadaniem jest wziąć wszystko co Bóg ma dla nas przez naszych przywódców.

Postawa względem przełożonych w Panu (1)

Marian Rassek — Wed, 03 Feb 2010 07:27:24 +0000

Prosimy was bracia, abyście uznawali (darzyli uznaniem) tych, którzy wśród was pracują, którzy przewodzą wam i w Panu was napominają. Ze względu na ich pracę otaczajcie ich szczególną miłością (szanujcie ich i miłujcie) 1Tes.5,12-13

Apostoł Paweł jasno i zdecydowanie naucza kościół postawy szacunku i miłości do przełożonych w lokalnej społeczności. Możemy na różne sposoby próbować nie zauważać jego sugestii, lecz to nic nie zmieni. Paweł wraz z innymi współpracownikami zdecydował się, z całą pokorą, prosić braci (i siostry), by darzyli uznaniem pracowników w Panu. Najwyraźniej już za czasów apostoła w tej dziedzinie było coś do zrobienia. Może już wtedy wierzący nie dostrzegali i nie doceniali pracy swoich liderów. Prawdopodobnie wspomniane powyżej napomnienia mogły być tego powodem. No bo kto chce być korygowany, poprawiany? A jeśli ktoś taki funkcjonuje w ciele zawsze będzie miał problem kiedy zostanie mu zwrócona uwaga.

Paweł dolał jeszcze oliwy do ognia sugerując, by lud Boży otaczał szczególną miłością (szanował i miłował) swoich pastorów, liderów. Można rzec, iż Paweł sam sobie robił reklamę, szukał poklasku, czy czegoś w tym rodzaju. Przecież to on właśnie był ich przewodnikiem, to on ich wielokrotnie korygował i poprawiał poprzez Słowo Boże. Paweł pierwszy ciężko pracował wśród Tesaloniczan. Trzeba jednak stanowczo powiedzieć, że Paweł nie miał problemów z własną tożsamością, nie szukał pochwał i szacunku. On po prostu dbał o tych, którzy głosili Słowo i oddali całe życie w służbie przewodzenia innym (a nie jest to łatwe – wiem coś o tym). Nasz apostoł walczył o normalność w kościele Boga Żywego. Nie uznawał anarchii, pospolitego ruszenia, czy głosowań. Standardy Królestwa stanowiły dla niego fundament działania i postrzegania rzeczywistości. Paweł był duchowy, co również znaczy praktyczny. Był gorliwym orędownikiem dobrego, dobrego na sposób Jezusa Chrystusa, na sposób Ducha Świętego.

Moja żona często mi powtarza: „Jeśli nie będziesz się szanował inni nie będą cię szanować”. Jest w tym wielka mądrość, której nie dostrzegałem. Paweł wiele lat wcześniej odkrył właśnie tę prawdę. Powiedział, iż nauczycieli można mieć wielu, lecz ojców niewielu. Zwracał uwagę w tej wypowiedzi na siebie (i jemu podobnych), na swój wkład w zakładanie kościoła. Przestrzegał przed porzuceniem i nie szanowaniem tych, którzy podjęli się pracy przywódczej. Przestrzegał przed bieganiem za modami i trendami, sławnymi nauczycielami, zapominając o najbliższych.

Wiem, że w tym zwariowanym świecie nie jest łatwo uznać kogoś jako swojego lidera. System nas otaczający prowokuje do niezależności i egoizmu. Tak wielu ludzi zawiodło, więc najłatwiej w osobie Pana Jezusa schować swoje lęki i strachy przed innymi, przed liderami. Słyszałem nawet, iż dla niektórych odrodzonych Pan Jezus jest Pasterzem i Pastorem w jednej osobie. Brzmi strasznie poważnie i niesamowicie duchowo, lecz nie ma nic wspólnego ze Słowem Bożym. Osoby mające wspomniane poglądy najczęściej nie są częścią kościołów lokalnych, gdzie ich pastor ma imię i nazwisko. Strasznie się męczą w jednym miejscu i wciąż zarzucają liderom skłonność do kontroli i manipulacji. Paradoksalnie właśnie oni mają ten problem, po prostu widzą w innych to z czym sami nie mogą się uporać. Twierdzą też, że są częścią tego prawdziwego kościoła, który składa się z wszystkich wierzących na całym świecie. Nierzadko bywają co tydzień w innym miejscu na nabożeństwie i nie rozumieją jak można mówić o szacunku względem człowieka, kiedy jedynie Panu Jezusowi on się należy i nikomu innemu. Ja jednak pozwolę sobie, za apostołem, raz jeszcze prosić wszystkich, którzy czytają moje krótkie rozważania, aby darzyli uznaniem tych, którzy wśród nich pracują, którzy im przewodzą i w Panu napominają. Proszę, aby ze względu na pracę przywódców otaczać ich szczególną miłością, tzn. miłować i szanować.

O gorliwości

Marian Rassek — Mon, 01 Feb 2010 14:30:01 +0000

W gorliwości nie ustawając, płomienni duchem, Panu służcie Rz.12,11

Ostatnio mieliśmy zajęcia Szkoły Biblijnej (College Bible), na których poruszyliśmy temat służb pomocy. Właśnie wtedy pojawiło się pojęcie gorliwości w służbie. Podaliśmy definicję gorliwości, która bardzo mi się podoba, a mianowicie: „gorliwość to robienie, bez opieszałości rzeczy, które są do zrobienia”.
Często gorliwość w kościołach jest błędnie kojarzona z pewną nieokreśloną, aczkolwiek ważną postawą. Mówi się: bądź gorliwy, nie rezygnuj itp., itd. Ludzie nawet chcą tacy być, lecz brakuje im jednego elementu, brakuje im celu – rzeczy które są do zrobienia. Wielokrotnie nie uczy się wierzących praktycznego patrzenia na służbę. Uczy się ich "nadduchowości". Mamy potem tych niespełnionych proroków, wielkich mówców, którzy zawsze wiedzą lepiej co zrobić, ale sami nie biorą żadnej odpowiedzialności za określone elementy życia kościoła. Chrześcijanie po prostu nie wiedzą lub nie chcą wiedzieć, co jest do zrobienia w kościele. Szukają wielkich służb, zamiast zacząć od małych rzeczy, zamiast być wiernym w bardzo konkretnych zadaniach.
Paweł przestrzegał przed biernością w lokalnym kościele, uczył natomiast, abyśmy byli gorliwi w dobrych uczynkach (Tyt.2,14). Tak więc w gorliwości nie ustawając, w praktyce oznacza – robić bez zwlekania, bez opieszałości rzeczy, które są do zrobienia w kościele, są do zrobienia w służbie dla Pana.
Pragnę zachęcić wszystkich, by nie byli opieszali w działaniu. Straciliśmy już chyba zbyt dużo czasu, zwlekając i zastanawiając się, co robić, w czym służyć. Jeśli nie wiemy, co jest do zrobienia zapytajmy swojego pastora (lidera), zapytajmy lidera jakiejkolwiek służby. Nadal jest wiele spraw w twoim kościele, które czekają na realizację. Nadal jest wiele spraw, które właśnie Ty możesz rozwiązać.

Chrystusowa beztroska (2)

Marian Rassek — Wed, 20 Jan 2010 14:27:36 +0000

Zapewniam was, że jeśli się nie nawrócicie i nie staniecie jak dzieci, na pewno nie wejdziecie do Królestwa Niebios Mt.18,3

Wielu z nas zbyt wcześnie wydoroślało. W pędzie do samodzielności zapomnieliśmy, że mamy (choć nie we wszystkim) być jak dzieci. Nawróciliśmy się i ktoś nam powiedział, że musimy wzrastać, biorąc coraz więcej odpowiedzialności na siebie w kościele, domu, pracy, itp. Idąc w tym kierunku możemy zagubić, to co Jezus zrobił dla nas. Możemy zgubić Chrystusowe odpoczniecie, Chrystusową beztroskę. Nie wystarczy nawrócić się, by wejść do Królestwa Niebios, musimy stać się jak dzieci. Kontekst wersetu wyjściowego podkreśla fakt uniżania się dziecka. Pan Jezus mówił, że było wielu ludzi którzy próbowali iść za nim, myśląc o swojej wielkości, pragnąc osiągnąć sukces w Królestwie Bożym na swoich cielesnych zasadach. Chcieli być wielcy i ważni jako wierzący. Chrystus tłumaczył im, że ten co się uniży jak dziecko, będzie wielki w Królestwie Niebios. W innym fragmencie nasz Pan wyjaśniał te kwestie jeszcze innymi słowami. Mówił mianowicie, że kto chce być pierwszy ma stać się sługą wszystkich.

Bóg wciąż jest bardziej zainteresowany, abyśmy przyjęli wszystko to, co zrobił dla nas w Chrystusie, niż robili coś dla Niego. Kiedy więc ufam w Bożą przychylność dla mnie i służę innym – wygrywam. Dlatego tym bardziej staram się pamiętać, by być jak dziecko, by uniżać się przed Jezusem jak Maria i wybierać lepszą cząstkę, która nigdy nie będzie mi odjęta. W końcu jestem przecież przybyszem nie z tej planety i mam wszystko dawno w Nim. Pan jest Pasterzem moi i niczego mi nie braknie. Mam ekscytujące życie, a każdy dzień jest pełen Jego błogosławieństw.

Jeśli nie jesteś radosny i szczęśliwy, będąc chrześcijaninem, możesz to zmienić. Nie musisz się nigdzie śpieszyć – Twój Bóg nigdy się nie spóźnia. Nie musisz panikować – Twój Bóg jest Twoim pokojem. Nie musisz się bać przyszłości – Twój Bóg już dawno o niej pomyślał.

Dzieci są beztroskie, nie funkcjonują jak dorośli. „Nie biorą sobie do głowy” wielu rzeczy, które kochają ich rodzice. Czyż Bóg nie uczy nas nie martwić się, a raczej polegać na Nim; nie martwić się o cokolwiek?

Chrystusowa beztroska (1)

Marian Rassek — Thu, 14 Jan 2010 14:25:54 +0000

Gdy idą przez wyschłą dolinę, wydaje im się obfitująca w źródła (zmieniają ją w obfitujące źródła), jakby przez deszcz błogosławieństwami okrytą Ps.84,7

Wielu wierzących ludzi chciałoby być już w niebie. Miejsce to, zresztą słusznie, kojarzą z wytchnieniem, odpoczynkiem, „otartą łzą” oraz beztroską. Nikt generalnie nie postrzega nieba jako miejsca ciężkiej pracy i cierpień. Niestety takie pragnienia rodzą się zbyt często u chrześcijan, którzy nie radzą sobie z ziemską codziennością. Wiele rzeczy ich przytłacza. Wołają Maranatha – „Panie Jezu przyjdź”, nie dlatego, że po prostu chcą się spotkać z Panem twarzą w twarz, lecz ponieważ nie jest im łatwo żyć.

Bóg nie zaplanował dla nas wegetacji na tej ziemi. Raczej powołał, by panować i królować w życiu przez jednego Pana Jezusa (Rz.5,17). Bożym pragnieniem jest pokazać światu radosny, spełniony i silny Kościół. Całe stworzenie oczekuje zresztą objawienia Synów Bożych, a nie skapciałych wierzących. My, nawróceni stanowimy odpowiedź dla ginącego świata. Co jednak jeśli będąc na „tym ziemskim padole” sami nie radzimy sobie z codziennością? Co jeśli jako wierzący mówimy, że jest ciężko w naszym mieście, kraju? Powie ktoś: „pastorze, ale tak niewiele ludzi w ostatnich latach nawraca się do Chrystusa”. Inni powiedzą: ”Z czego tu się cieszyć? nasze kościoły są wciąż małe, a wiele społeczności nawet nie ma swojego budynku”. Zawsze odpowiadam – no i co z tego! Może wszystko wygląda jak sucha pustynia (dolina płaczu – Baka), lecz zmienimy ją w obfitujące źródła. Pismo Święte uczy nas chodzenia nie w oglądaniu, lecz w wierze. Nasi bohaterowie z Psalmu 84 podążali przez suchą dolinę, ale ta wydawała im się obfitująca. Właśnie od tego musimy zacząć, by zmienić oblicze naszej ziemi. Izraelici ze wspomnianej historii nie patrzyli na okoliczności w sposób ludzki. Nie widzieli jedynie piasku i skwaru piekącego słońca. Oni spoglądali na wszystko w oparciu o Boże obietnice; patrzyli na rzeczy, na fakty duchowo.

Pamiętam kiedy byłem w Izraelu mogłem przejeżdżać przez pustynie Negew, która stanowi 40% części terytorium Izraela. Ku mojemu zdziwieniu mogłem tam dostrzec (w wielu miejscach) nie piasek, ale piękne gaje. Żydzi od wielu lat nawadniają coraz większe obszary wspomnianej pustyni i ją uprawiają. Jak jednak to wszystko się zaczęło? Po prostu, ktoś wcześniej zobaczył oczami wiary pustynię, która rodzi wspaniałe owoce. Nadmienić należy, że w tym samym czasie zupełnie inaczej wygląda sytuacja w wielu krajach arabskich. Jadąc, na przykład, przez Jordanię nie zobaczyłem nic więcej na jordańskiej pustyni jak tylko piasek.

Zachęcam każdego, by nie wołał zmęczonym głosem Maranatha, lecz wierzył w Boże obietnice dla polskiej ziemi. Kiedy podróżuję po kraju i głoszę w różnych Kościołach, cały czas wydają mi się potężne i wielkie. Moi bracia obfitują we wszystko, co jest potrzebne do życia i pobożności. Mam wrażenie, że Duch Boży porusza się wszędzie bez ograniczeń. W oparciu o taką wizję pracuję, by urzeczywistnić Boże marzenie. Bóg chce bowiem, aby wszyscy byli zbawieni i doszli do poznania prawdy.

Ewangelia wg św. Mariana (13)

Marian Rassek — Thu, 07 Jan 2010 14:24:27 +0000

Przekleństwo nas nie dotyczy”

Jeśli ktoś jest w Chrystusie nowym jest stworzeniem stare przeminęło, oto wszystko stało się nowe 2Kor.5,17

Chrystus nas wykupił od przekleństwa Prawa przez to, że zamiast nas stał się przekleństwem Gal.3,13

Słowo Boże uczy nas, iż wraz z nowym narodzeniem zostaliśmy uwolnieni od wszelkiego ciążącego na nas przekleństwa. Pan Jezus stał się przekleństwem za nas. Niesamowite jak daleko sięga ofiara Syna Bożego. Chrystus wziął na siebie przekleństwo choroby, odrzucenia, ubóstwa, potępienia, śmierci wiecznej. On na to się objawił, aby zniweczyć dzieła diabelskie (1J.3,8). Wszelkie przekleństwo pokoleniowe zostało złamane. Jeśli twoi przodkowie chorowali na szczególną genetyczną chorobę ciebie już to nie dotyczy. Pan Jezus wziął wszystko na krzyż. Jego ranami i sińcami jesteśmy (czas dokonany) uzdrowieni (Iz.53,4-5; Mt.8,17; 1Pt.2,24). Nie musimy bać się czegokolwiek, co choćby w najmniejszym stopniu kojarzyło się z przekleństwem. Wraz z nawróceniem automatycznie wybraliśmy błogosławieństwo. Nad ludem Bożym jest błogosławieństwo, a nie przekleństwo (Ps.3,9). Tak naprawdę nie musisz już modlić się o błogosławieństwo, gdyż jest ci dane. Tak jak Abraham stałeś się błogosławiony, by być błogosławieństwem; tak i my jesteśmy błogosławieni, by być błogosławieństwem. Pierwszym czego doświadczyli Adam i Ewa w ogrodzie nie były zadania i polecenia od Boga, lecz błogosławieństwo. „I błogosławił im Bóg i rzekł do nich Bóg: Rozradzajcie się i rozmnażajcie się, i napełniajcie ziemię, i czyńcie ją sobie poddaną; panujcie …”. Lepiej nie rozpoczynaj żadnej pracy jeśli nie wierzysz, że jesteś błogosławiony i nie ciąży na Tobie przekleństwo. Nie sposób działać na rzecz królestwa, mając świadomość braków i ograniczeń. Błogosławieństwo Pana wzbogaca, a własny wysiłek nic do niego nie dodaje. Jako chrześcijanie należymy do Boga i mamy przychylność Nieba. Reprezentujemy Ojca – jesteśmy Jego heroldami – jesteśmy błogosławieni!

O dzielnej kobiecie

Marian Rassek — Wed, 06 Jan 2010 14:13:40 +0000

Dzielna kobieta – trudno o taką – jej wartość przewyższa perły, serce małżonka ufa jej, nie brak mu niczego, gdyż wyświadcza mu dobro, a nie zło, po wszystkie dni jego życia P.Sal.31,10-13

Każdy mężczyzna pragnie żony, która w większym lub mniejszym stopniu przypomina obraz kobiety opisanej w ostatnim rozdziale Przypowieści.

Z kolei każda z nas, na jakimś etapie swojego małżeństwa, porównuje się z nią i chce być nazywana „dzielną”. Niestety, często nie jest jeszcze tak jakbyśmy chciały, choćby dlatego, że nie mamy jeszcze służących, własnej roli, czy też nie zajmujemy się handlem.

Kiedy mieliśmy małe dzieci zdarzały nam się nieprzespane nocki. Rano więc nie byłam zbyt rześka. Parę razy Marian zacytował w tych okolicznościach werset o dzielnej kobiecie, która wstaje wcześnie rano, prawie jeszcze nocą. To było ponad moje siły, nie lubiłam tej części Biblii. Nie podobała mi się „wersetologia stosowana”, czyli wyciąganie wersetów z kontekstu. W ten sposób, jak myślę, można raczej zabić niż zachęcić. Broniłam się wtedy obiecując ranne wstawanie, kiedy będę już miała służące. Jeśli jesteś droga czytelniczko młodą mamą to wiedz, że opisana kobieta ma już dorosłych synów (w.28), którzy nazywają ją szczęśliwą. Bądź dobrą żoną i matką i nie stawiaj sobie poprzeczki zbyt wysoko.

Od czego więc zacząć, by stać się wzorową kobietą w przyszłości? Odpowiedź jest, wbrew pozorom, bardzo prosta i zapisana w wersecie 11 „ serce małżonka ufa jej, nie brak mu niczego, gdyż wyświadcza mu dobro…..” Tak bardzo się skupiamy na licznych zajęciach naszej bohaterki, że nie widzimy skąd się bierze jej energia. Okazuje się, że jej całe postępowanie było przez lata nacechowane wyświadczaniem dobra swemu mężowi we wszystkich aspektach ich wspólnego życia. Twój mąż musi wiedzieć, że kochasz go, cenisz, szanujesz, nie krytykujesz za plecami, gdy przyjeżdża mamusia, nie obwiniasz za wszystko, co nie jest jeszcze tak, jak być powinno. W małżeństwie cały czas jesteś w procesie wzrostu, choć możesz go zahamować narzekaniem, marudzeniem, krytykowaniem, niezadowoleniem, podkreślaniem braków i niedoskonałości swojego mężczyzny. Mój mąż na przykład lubi zostawiać papcie domowe byle gdzie, a potem ciągle ich szuka. Mogę się z tym zżymać i denerwować, ale prościej jest je schować i pośmiać się z tego zwyczaju. Życie jest zbyt krótkie, by ciągle szukać „dziury w całym”. Nigdy nie zaszkodzi konstruktywna rozmowa, gdy jest taka potrzeba. Mąż musi wiedzieć, że popierasz go, a nie „wbijasz mu nóż w plecy”. A więc zaufanie, na które sobie zapracujesz czyniąc dobro, a nie zło, zaprocentuje. Będziesz rozwijać się, wyczuwając pożytek ze swojej pracy, a on (twój mężczyzna) będzie szanowany wszędzie, gdzie się znajdzie. Myślę, że wyzwanie jest godne podjęcia. Chodzi przecież o to, by być szczęśliwą i uszczęśliwiać innych.

Ewangelia wg św. Mariana (12)

Marian Rassek — Tue, 05 Jan 2010 14:04:35 +0000

„Za silną kobietą stoi silny (nie siny) mężczyzna”

Mąż jej jest w bramach szanowany P.Sal.31,23
Jej mąż sławi ją P.Sal.31,28
Kiedykolwiek weźmiemy do ręki literaturę dot. tematyki małżeństwa przeczytamy słynne zdanie: „za silnym mężczyzną stoi silna kobieta”. Maksyma ta, ni mniej ni więcej, oznacza: jeśli mężczyzna odnosi sukces, na pewno miała w nim udział jego żona. Brzmi poprawnie i ciekawie, ale chciałbym zaproponować całkiem odwrotną sugestię, a mianowicie, że „za silną kobietą stoi silny mężczyzna”. Już widzę reakcję wielu środowisk, które nie zgodzą się z takim rozumowaniem (tych męskich szowinistów). Kiedy jednak przyjrzymy się uważniej Słowu Bożemu okaże się, iż takie podejście jest biblijne.

Według mnie: jak papier lakmusowy zaświadcza o rodzaju roztworu chemicznego, tak stan (duchowy, psychiczny i fizyczny) żony odzwierciedla stan (duchowy, psychiczny i fizyczny) męża. W Przypowieściach Salomona czytamy, że szanowani, sławni i wpływowi mężczyźni mają bogobojne, dzielne i „dziarskie” żony. Ich kobiety potrafią radzić sobie w życiu, prowadzą biznesy, zarządzają perfekcyjnie domem. Synowie i mężowie chwalą je, bynajmniej nie dlatego, że muszą, ale ponieważ mają bardzo wiele powodów. Niestety, fakty codziennego życia raczej przeczą temu, co mówi Biblia. Nawrócone niewiasty, nazbyt często, są nieszczęśliwe w małżeństwach; nie realizują swoich marzeń i powołań. Kluczem dającym odpowiedź na taki stan rzeczy są „kochający mężowie”. Nie mam zamiaru nikogo potępiać. Uważam jednak, że wierzącym facetom przyda się odrobina prawdy. Odkryłem mianowicie, iż naszym kobietom brakuje warunków do wzrostu. Mężczyźni raczej oczekują pomocy ze strony żon, niż myślą jak im pomóc być szczęśliwymi – spełnionymi. Większość facetów nawet nie wpadnie na to, by spytać czego ich kochane dziewczyny pragną, a co dopiero pomóc im w ich własnym wzroście. Sądzę, że żony są naprawdę dobrą inwestycją w drodze do sukcesu mężów. Kochać żony miłością bezwarunkową jak Chrystus umiłował kościół – to jest nasze zadanie, Panowie. Im szybciej wzrasta twoja ukochana, tym lepiej o nią zadbałeś. Jezus zrobił tak wiele, by nam się powiodło. Zrezygnował ze swojej boskości, pozycji, czy przywilejów dla naszego ratunku, dla naszego zbawienia, dla naszego szczęścia. Czy nie w podobny sposób mężowie winni pokochać swe żony. Panowie weźmy pełną odpowiedzialność za szczęście naszych Pań. Chwalmy je, czcijmy, oddajmy swoje życie dla nich, a na pewno udowodnimy, że jesteśmy prawdziwymi mężczyznami. Tylko szczęśliwa żona pokazuje wielkość jej męża. Kiedy masz spełnioną i rozpromienioną żonę będziesz sławiony w bramach. Taki widok niestety nadal jest rzadki, więc kiedy zaistnieje, tym bardziej budzi pochwałę dla męża.

Ruchy feministyczne od lat czerpią swą siłę z faktu niewłaściwego traktowaniu kobiet przez mężczyzn. Walka z tego typu organizacjami tak naprawdę stała się ucieczką od korzenia problemu. Wierzę, że jako mężczyźni możemy poprawić swoje notowania w oczach kochanych, pięknych i niezwykłych kobiet – naszych żon i matek oraz sióstr i koleżanek. W bardzo konkretnym sensie właśnie my jesteśmy dla nich odpowiedzią od Boga.

Ewangelia wg św. Mariana (11)

Marian Rassek — Sat, 02 Jan 2010 20:28:51 +0000

„Diabeł zna mnie bardzo dobrze i tak ma pozostać”

A odpowiadając zły duch, rzekł im: Jezusa znam i wiem kim jest Paweł, lecz wy coście za jedni? Dz.19,15

W prezencie świątecznym od moich dzieci otrzymałem płytę zespołu ToTo (Kingdom of desire). Przyznacie, że nie jesteśmy (jako rodzina) zbyt religijni. Jeden z utworów na tej płycie jest zatytułowany „She knows the devil”(ona zna diabła). Tekst tego utworu nie bardzo nadaje się do tłumaczenia, lecz nie o tym chcę pisać. We wspomnianym tekście muzycznym pojawiają się słowa, które od dawna mnie inspirują, a mianowicie: „And the devil knows me”(i diabeł zna mnie).

W historii biblijnej spotykamy się z sytuacją, kiedy siedmiu synów arcykapłana Scewy chce wypędzić demona z pewnego opętanego człowieka. Próbują w swym działaniu naśladować apostoła Pawła. Niestety, zwycięsko z tej potyczki wychodzi diabeł. Owi młodzieńcy nie byli osobami narodzonymi na nowo i nie posiadali Jezusowego autorytetu nad wrogiem. Zły duch powiedział bardzo jasno, że zna Jezusa i wie kim jest Paweł, natomiast nie wie kim są młodzi zaklinacze. Okazuje się, że diabeł zna tych, którzy należą do Boga i słucha ich. Szatan bardziej boi się nas, niż nam się wydaje. Pragnę zachęcić wszystkich nawróconych, by używali autorytetu nad demonami i nie bali się konfrontacji. Nie dajmy się okłamać – szatan nas bardzo dobrze zna i tak ma pozostać. Sprawmy, by diabeł był w ciągłej depresji. Może chodzi wokół jako lew ryczący i szuka kogo by pochłonąć, ale zęby ma wybite i jedynie głośno ryczy. Nie jest lwem, próbuje go jedynie naśladować. Nie ma żadnego autorytetu nad nami, jest dokładnie na odwrót. Dajmy się we znaki Szatanowi jak to zrobił Pan Jezus i apostoł Paweł.