Krótkie rozważania

W tym fragmencie autor listu, w odróżnieniu od poprzednich rozważań, nie prosi czytelników, aby kochali i szanowali swoich liderów. Raczej mówi: „bądźcie posłuszni i ulegli przewodnikom waszym, tzn. słuchajcie ich i bądźcie im poddani”. Taki język wydaje się archaiczny i niepasujący do współczesnego kościoła, ale jest jak najbardziej na miejscu. Nie musimy bać się takich treści, gdyż sam Bóg stoi za nimi; On wie co mówi i robi. Temat posłuszeństwa i uległości nie powinien już od dawna wzbudzać zbyt wielu emocji. Może problem polega na tym, że nie czytamy zbyt wnikliwie Biblii. Autor listu tłumaczy swoje nauczanie, swoje racje bardzo jasno. Pisze bowiem, iż liderzy nie są wcale kimś w rodzaju dyktatorów, nawet do tego nie pretendują. Mają natomiast bardzo odpowiedzialne zadanie przed samym Bogiem i będą z tego bezwzględnie rozliczeni. Mają czuwać nad Bożymi ludźmi. Ich zadanie przypomina pracę samego Pana Jezusa. On powiedział do swojego Ojca, że zachował wszystkich uczniów, których powierzył mu Bóg, oprócz syna zatracenia. Chrystus strzegł ich w imieniu Ojca (był dla nich jak On), nie zginęli. Jezus został rozliczony ze swojego zadania. Z drugiej strony wiemy, że nasz Zbawiciel nie miał z apostołami łatwej przeprawy, choć byli Jego uczniami i mieli go słuchać. Był wprawdzie ich Panem i Nauczycielem, ale czasami był zniecierpliwiony ich postawą. Zadawał im krytyczne pytania: „czy i wy chcecie odejść?”. Jego uczniowie nie ułatwiali mu sprawy, będąc cieleśni, zbuntowani, czy aroganccy. Z drugiej jednak strony starali się być posłuszni, słuchali Jego nauki, poleceń, wskazówek. Chwała Bogu, że mieli na tyle oleju w głowie, by uśmiercić dumę, egoizm i własne racje. Przeszli szkolenie pozytywnie. Tego samego dzisiaj Bóg oczekuje od nas. Wyznaczył liderów i przywódców, aby nas przygotować. Nie staje się to jednak samo; potrzebne jest posłuszeństwo i uległość. Oczywiście liderzy mają stwarzać w kościele lokalnym przyjazną i dobrą atmosferę, która pomoże we wzroście. Oczekujemy tego wszyscy, i słusznie. W rozważanym przez nas fragmencie Słowa Bożego występuje jednak i odwrotna zasada. Autor listu do Hebrajczyków pokazuje, iż nieposłuszeństwo i brak uległości względem pastora czy lidera mogą spowodować katastrofę. Lider również potrzebuje właściwego przyjęcia, by pełnić swe zadania z radością, bez narzekania. I pastora można przyprawić o zawrót głowy. Powinniśmy to wiedzieć i strzec się niewłaściwych postaw. Jedną z najgorszych rzeczy dla kościoła nadal pozostaje zmęczony, zniechęcony, przygaszony przywódca. Człowiek w takim stanie pełni swoje obowiązki bez radości, co najczęściej wyrządza straszne szkody w Ciele Jezusa Chrystusa.

Zróbmy wszystko, co jest w naszej mocy, by nasz pastor (lider) czynił swą pracę z radością, a nie narzekaniem. On również potrzebuje życzliwości, ale nade wszystko posłusznych i uległych ludzi. Tych, co chcą usłyszeć, tych co chcą zastosować nauczanie, tych co chcą korekty. Nie śpieszmy się jednocześnie z osądzaniem tych, którzy mają zdać ze swej służby sprawę przed Bogiem. Pozostawmy Jemu osąd. Naszym zadaniem jest wziąć wszystko co Bóg ma dla nas przez naszych przywódców.