3 Luty 2010
Postawa względem przełożonych w Panu (1)
Autor: Marian Rassek. Kategorie: Postawa względem przełożonych w Panu .
Prosimy was bracia, abyście uznawali (darzyli uznaniem) tych, którzy wśród was pracują, którzy przewodzą wam i w Panu was napominają. Ze względu na ich pracę otaczajcie ich szczególną miłością (szanujcie ich i miłujcie) 1Tes.5,12-13
Apostoł Paweł jasno i zdecydowanie naucza kościół postawy szacunku i miłości do przełożonych w lokalnej społeczności. Możemy na różne sposoby próbować nie zauważać jego sugestii, lecz to nic nie zmieni. Paweł wraz z innymi współpracownikami zdecydował się, z całą pokorą, prosić braci (i siostry), by darzyli uznaniem pracowników w Panu. Najwyraźniej już za czasów apostoła w tej dziedzinie było coś do zrobienia. Może już wtedy wierzący nie dostrzegali i nie doceniali pracy swoich liderów. Prawdopodobnie wspomniane powyżej napomnienia mogły być tego powodem. No bo kto chce być korygowany, poprawiany? A jeśli ktoś taki funkcjonuje w ciele zawsze będzie miał problem kiedy zostanie mu zwrócona uwaga.
Paweł dolał jeszcze oliwy do ognia sugerując, by lud Boży otaczał szczególną miłością (szanował i miłował) swoich pastorów, liderów. Można rzec, iż Paweł sam sobie robił reklamę, szukał poklasku, czy czegoś w tym rodzaju. Przecież to on właśnie był ich przewodnikiem, to on ich wielokrotnie korygował i poprawiał poprzez Słowo Boże. Paweł pierwszy ciężko pracował wśród Tesaloniczan. Trzeba jednak stanowczo powiedzieć, że Paweł nie miał problemów z własną tożsamością, nie szukał pochwał i szacunku. On po prostu dbał o tych, którzy głosili Słowo i oddali całe życie w służbie przewodzenia innym (a nie jest to łatwe – wiem coś o tym). Nasz apostoł walczył o normalność w kościele Boga Żywego. Nie uznawał anarchii, pospolitego ruszenia, czy głosowań. Standardy Królestwa stanowiły dla niego fundament działania i postrzegania rzeczywistości. Paweł był duchowy, co również znaczy praktyczny. Był gorliwym orędownikiem dobrego, dobrego na sposób Jezusa Chrystusa, na sposób Ducha Świętego.
Moja żona często mi powtarza: „Jeśli nie będziesz się szanował inni nie będą cię szanować”. Jest w tym wielka mądrość, której nie dostrzegałem. Paweł wiele lat wcześniej odkrył właśnie tę prawdę. Powiedział, iż nauczycieli można mieć wielu, lecz ojców niewielu. Zwracał uwagę w tej wypowiedzi na siebie (i jemu podobnych), na swój wkład w zakładanie kościoła. Przestrzegał przed porzuceniem i nie szanowaniem tych, którzy podjęli się pracy przywódczej. Przestrzegał przed bieganiem za modami i trendami, sławnymi nauczycielami, zapominając o najbliższych.
Wiem, że w tym zwariowanym świecie nie jest łatwo uznać kogoś jako swojego lidera. System nas otaczający prowokuje do niezależności i egoizmu. Tak wielu ludzi zawiodło, więc najłatwiej w osobie Pana Jezusa schować swoje lęki i strachy przed innymi, przed liderami. Słyszałem nawet, iż dla niektórych odrodzonych Pan Jezus jest Pasterzem i Pastorem w jednej osobie. Brzmi strasznie poważnie i niesamowicie duchowo, lecz nie ma nic wspólnego ze Słowem Bożym. Osoby mające wspomniane poglądy najczęściej nie są częścią kościołów lokalnych, gdzie ich pastor ma imię i nazwisko. Strasznie się męczą w jednym miejscu i wciąż zarzucają liderom skłonność do kontroli i manipulacji. Paradoksalnie właśnie oni mają ten problem, po prostu widzą w innych to z czym sami nie mogą się uporać. Twierdzą też, że są częścią tego prawdziwego kościoła, który składa się z wszystkich wierzących na całym świecie. Nierzadko bywają co tydzień w innym miejscu na nabożeństwie i nie rozumieją jak można mówić o szacunku względem człowieka, kiedy jedynie Panu Jezusowi on się należy i nikomu innemu. Ja jednak pozwolę sobie, za apostołem, raz jeszcze prosić wszystkich, którzy czytają moje krótkie rozważania, aby darzyli uznaniem tych, którzy wśród nich pracują, którzy im przewodzą i w Panu napominają. Proszę, aby ze względu na pracę przywódców otaczać ich szczególną miłością, tzn. miłować i szanować.